غیرت و حساسیت: در دنیای عشق آن قدر حساسیتها ظریف و شکننده و توقعات و غیرتها عمیقند که هیچ عاشق و معشوقی نمی توانند به وصال یکدیگر رسند و اگر هم رسند نمی توانند در خوشی و شادی دوام آورند.عشق نه تنها برای عاشق،که برای معشوق نیز چیزی بیش از رنج و دردسر نبوده و او نیز باید همواره چوب آزارها و تنگناهای حاصل از  حساسیت و غیرت عاشق را متحمل شود .هانریش پل می گوید :«کسی را که خیلی دوست داری باید بیش از همه عذاب دهی و این قانون عشق است».بنابراین عشق در درون خود چیزی جز تعصب و غیرت نامتعادل نهفته ندارد و نتیجه آن نیز معمولا چیزی جز افسردگی، بیماری و تباهی و حس و روان نامتعادل و در نتیجه تصمیمات و رفتارهای غیر منطقی نیست.عشق خود یک ذلت و زبونی است و زبونی و حماقت بدتر، از آن انسانهایی است که جان خود را قربانی این احساس گذرا و پوچ می کنند. عقل وعشق : اگر چه در ظاهر، عشق کشف است و عقل حجاب و اگرچه هرچه عقل می سازد عشق نابود می کند،اما منظور از این عقل، ادراکات ناقص و ناخالصی است که عمری نقاب عقل و آگاهی را به چهره زده اند ،وگرنه عقل مطلوب و متکامل هیچ گاه زانویش در برابر عشق خم نمی شود . جنگ و تنش بین اهل عقل و عشق همیشه تنشی داغ بوده و گاه عشاق حتی از ابزار طعنه و ریشخند نیز دریغ نکرده اند: عاقلان  نقطه   پرگار   وجودند   ولی عشق داند که در این دایره سرگردانند اما برای داوری میان این دو گروه باید گفت که نبرد بین عقل ناقص و عشق ،یک ناسازگاری عادی است و در این برخوردها گاه می تواند حق با عقل باشد وگاه با عشق ؛اما در وادی کمال، این عشق است که برده عقل و فانی در او خواهد بود و دیگر تنشی بین این دو وجود نخواهد داشت.ارزش و جایگاه عقل، برترین ارزش و جایگاه درآفر

 علم خداوند:الف:علم به آینده (و مسئله قضا و قدر) : بعضی معتقدند که خداوند از ازل به همه حوادث ریز و درشت آینده جهان و انسان علم و آگاهی داشته و دارد زیرا که لازمه عدم آن ، ثبوت جهل در مورد خداست .در پاسخ باید گفت که اگر علم و اراده و تقدیر ،امری ازلی و غیر حادث باشد در این صورت خداوند موجودی غیر مختار تعریف خواهد شد.بنابراین ما می گوییم که اولا اراده و تقدیر ، حادث و غیر ازلی است و ثانیا چنین نیست که همه امور و حوادث، دارای تقدیر از پیش تعیین شده باشند.خداوند مانند حاکم مملکتی است که بعضی برنامه ها و مقدرات را برای آینده کشور و مردم  خود رقم زده است و این مقدرات نیز در امور خاص،مهم و کلی اند .خداوند برای تک تک امور انسانها و جهان تقدیر و تعیین ندارد وثانیا او تنها عالم به اموری از آینده است که خود از قبل برای انجام یا وقوع آنها تصمیم گیری کرده است. پس اینگونه نیست که مثلا خدا بداند که ما انسانها فردا چه می خوریم و چه می پوشیم و کجا می رویم،چون این ندانستن نقص نیست بلکه خود ،لازمه مختار بودن انسان است. بنابراین جا دارد که بگوییم انسانهای معمولی حتی یک تقدیر نیز برای آینده خود از سوی خدا ندارند. اگر آینده را مانند یک صفحه در نظر گیریم باید گفت که تنها کمتر از یک هزارم این صفحه توسط خداوند نوشته شده است و باقی آن کاملا خالی است.اگر خداوند تقدیری را برای آینده رقم زده باشد قطعا دانا به مقدرات خویش است ولی اگر چیزی را مقدر نکرده باشد وصفحه تقدیر ، سفید وخالی باشد اینجا مسئله،سالبه به انتفاء موضوع است، یعنی اصلا موضوعی وجود ندارد که خدا نسبت به آن جاهل باشد(همچنین است عدم علم نسبت به تصمیمات آینده).بنابراین نفس معلوم نبودن فعل آینده خدا نزد او ،خود جزو طبیعت "فعال لما یش

وجود خداوند مبتنی بر دو نوع صفات است که با آنها مورد شناخت قرار می گیرد :1-صفات ذات؛یعنی صفاتی که همواره (با در نظر گرفتن مخلوق یا بدون آن )برای خدا ثابتند که عبارتند از: حیات،آگاهی ،قدرت ، اختیار2- صفات فعل ،یعنی صفاتی که فعلیت آنها وابسته به در نظر گرفتن مخلوق است . صفات فعل نیز سه قسمند:1-خالقیت( آفرینش و محو) 2-مدیریت( تدبیر و تقدیر)3- ربوبیت(صفات رفتاری ، اخلاقی و پرورشی  خداوند که در تعامل با موجودات عاقل و مختار نمود می یابد). خداوند نخست کلیت را خلق می کند و سپس به تنظیم،استحکام، نظم بخشی ، زیبا سازی و نماکاری می پردازد و بعد تقدیر و تدبیر امور مخلوق را بر اساس حکمت مشخص و تنظیم می کند.ربوبیت: آفرینش انسان: برای شناخت خدا و هستی نیاز نیست که جای دور رویم. اگر انسان را بشناسیم خدا را یافته ایم و اگر زمین و  منظومه خود را بشناسیم همه هستی را شناخته ایم. انسان دقیقا بر صورت و سیرت و ویژگیهای الهی آفریده شده و او با همه خوبیها و بدیها و نقصها و کمالات ،کپی و نسخه ای کامل و پیاده شده از پروردگار خویش است.داستان انسان همان داستان خدا و خوی و سیره او همان خوی و سیره الهی است. بنابراین پاسخ همه پرسشها و ابهامات ما پیرامون خداوند در انسان نهفته  واگر انسان خدا را در خود جست وجو کند بهتر به او دست می یابد تا اینکه بخواهد او را در بیرون کاوش نماید.  تنها انسان است که دمیده شده از روح خداست .این دمیدگی به معنای انتقال کامل ویژگیهای خدا به انسان است؛مانند آتشی کوچک که از آتشی عظیم  وبزرگ گرفته شود.این آتش با همه کوچکی، کل صفات و ویژگیهای آتش بزرگ را داراست. بیرون زتو نیست هر چه در عالم هست درخود بطلب هرآنچه  خواهی  که تویی انسان آخری